อาจจะฟังดูเหมือนเรื่องเกินจริง แต่ทว่าในโลกของแฟนบอลหงส์เแดงนั้น มันมีอะไรที่มากกว่าการตระเวนไปเชียร์ทีมรักตามเมืองต่าง ๆ หรือ ร้องเปล่งเสียงร้องเพลง You’ll Never Walk Alone สนับสนุนเมื่อทีมเข้าฟอร์มเทพ หรือหนุนหลังทีมยามทีมฟอร์มแผ่ว …เพื่อแสดงให้เห็นสปิริตของเดอะ ค็อป นั้นไม่ใช่แค่เรื่องที่เอาไว้โม้ เกทับทีมคู่แข่ง และ คำว่า You’ll Never Walk Alone นั้น หมายถึง “คุณจะไม่มีวันเดินเดียวดาย” อย่างนั้นจริง ๆ หากคุณเป็นแฟนของทีมหงส์แดง

Liam Harker  เด็กหนุ่มวัย 17 ปีป่วยด้วยโรคมะเร็งในช่องท้อง ซึ่งเพิ่งตรวจพบเมื่อ 6สัปดาห์ที่แล้ว หลังจากได้รับการรักษาและเคมีบำบัด แพทย์ได้ตัดสินใจหยุดการรักษาและให้กลับบ้านเพื่อใช้ชีวิต 2 สัปดาห์สุดท้ายที่เหลืออยู่  เลียมที่เป็นแฟนตัวยงของทีมลิเวอร์พูลได้เปรยว่า ก่อนที่จะจากไปเขาอยากใส่เสื้อทีมรักที่มีลายเซ็นของนักเตะ แล้วก็ฝังเขาไว้โดยที่ยังใส่เสื้อทีมรักนั้นด้วย เรื่องราวของเลียมได้ถูกถ่ายทอดลงในเว็บบอร์ด โดยที่สมาชิกในเว็บบอร์ดได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในการติดต่อกับทางสโมสรลิเวอร์พูล จนในที่สุดแผนกพีอาร์ของทางสโมสรได้จัดการส่งจดหมายเชิญเลียมและครอบครัวมาเยี่ยมที่สนามฝึกซ้อมที่เมลวู้ด โดยมี ราฟา และ นักเตะรอต้อนรับ แต่เนื่องจากสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวยทำให้ทางครอบครัวต้องปฎิเสธคำเชิญ แต่กระนั้นก็ดี ทางสโมสรได้จัดส่ง เสื้อแข่งพร้อมลายเซ็นของนักเตะ การ์ด Thinking of You พร้อมลายเซ็นกำกับและ กรอบรูปทีมสโมสรลิเวอร์พูล เป็นของขวัญ

เรื่องราวของเลียมถูกถ่ายทอดเป็น ต่อ ๆ จนกระทั่งมาถึงเว็บบอร์ด www.redandwhitekop.com/forum  ก่อนที่จะไปถึงที่ www.liverpoolfc.tv เว็บทางการของสโมสรในที่สุด ที่ red and white kop หรือ rawk คือ ที่ ๆ มีแฟนบอลหงส์แดงรวมตัวกันเกือบสองหมื่นคนทั่วโลก และที่นี่ ๆ เองที่มีคนออกความคิดเรื่องทำป้ายผ้าให้กำลังใจเลียม ถึงแม้ว่าจะมีเวลาแค่ 3-4 วัน ในการประดิษฐ์ แต่ในขณะนี้มีป้ายผ้าที่ทำออกมาเสร็จแล้วจำนวน 3 ผืน โดยแต่ละผืนนั้นจะถูกนำไปใช้ในเกมที่ลิเวอร์พูลจะเจอกับเซลซีในคืนวันอังคารนี้ (ตีหนึ่งสี่สิบ ของเช้าวันพุธที่ 23 เมษายน 2551) โดยทุกคนหวังว่ากล้องโทรทัศน์จะจับภาพป้ายหนึ่งป้ายใดนี้ เพื่อเลียมจะได้เห็นป้ายผ้าให้กำลังใจเหล่านี้ผ่านทางจอโทรทัศน์ และรับรู้ว่า ยังมีอีกหลายหมื่นดวงใจ ทั้งในและนอกแอนฟิลด์ที่คอยเป็นกำลังใจให้เขา….จนลมหายใจสุดท้ายจะมาถึง

ด้วยรักสีแดง ๆ
JEERARD

สามารถอ่านเรื่องราวของเลียมได้จาก Link ด้านล่างนี้
Reference links
http://www.redandwhitekop.com/forum/index.php?topic=217575.0
http://www.liverpoolfc.tv/news/drilldown/N159620080418-2139.htm
[IMG]http://i304.photobucket.com/albums/nn192/KOPITERED2008/LiamFinish.jpg[/img]  

 [IMG]http://i304.photobucket.com/albums/nn192/KOPITERED2008/LimaBanner1-1.jpg[/img]   

 [IMG]http://i304.photobucket.com/albums/nn192/KOPITERED2008/Photo-0006.jpg[/img]  

Finally, a miracle month has gone. We called it “miracle” because 2 famous football clubs from England, which are Liverpool FC and Manchester United FC, flied over to perform a friendly match with Thai National team. If you named yourself as a fanatic fan but you did miss these events, next life would not enough to wait for their return. Anyway, there are some stories about how much influence they have upon Thai fan. We defined it as an exclusive gossip that you can’t find in anywhere else but here.

“ Scousers lost in the city ”
17th July 2001
Part 1: A Rumor Day

Every The Reds’ fan or even us, WARP, had been experienced the rumors spinning all day that Liverpool team had landed in Thailland.This incredible day started with the promoter sort off fans who were attending to catch the players at the airport by providing a coach to pick the team up right at the plane gate. Those fans that been waiting from dark till dawn had to carry all the disappointments along the way to Hotel instead.I also had a technical problem, I stuck in the cab for almost an hour but the luck was with us as I arrived there on time.

*Phew* The Press Conference will be held in The Grand Ballroom, I have to get through the human- being wall that blocked the doorway before I proudly showed the invitation card to the guard just to value ourselves as a VIP guest.At last, I settled myself in 2nd row in the middle of the Ballroom where it’s a perfect place to sneak out and take some pictures. While waiting for the conference to start, I found myself cursing another journalist who spread the rumor that we can only use the elevator to get to the ballroom on the 2nd floor not the stair.I had spent at least 15 minutes walking with no direction before get in the room by that bloody stair.

4.35pm The conference should has been started 35 mins ago but still no sign of it yet. I heard people screaming down stair from time to time, the louder they scream the more I felt excited in my stomach.

4.45pm Gerrard Houllier suddenly popped in the room, blimey I was up front next to the stage already.

1 minute with Gerrard Houllier: “ There were tons of Liverpool fans greeting us on the way to Hotel. In Singapore, there were about 40,000 people in the Stadium but there were only 47 out of them supported us “

After Houllier and the promoters finished their job, some said that the footballers wouldn’t come down because of jet lag. I wonder if 2 hours flying from Singapore really can be jet lag? Anyway, they can’t fool me cos I saw staff prepared to change the nametag on the table. Everyone, I was right! Few minutes later, the 3 musketeers , Jamie Redknapp, Robbie Fowler and Sami Hyypia entered the room with the treble cups sparkling in their arms. Flashes from cameras splashed again and again accompanied by the screams of craze in soprano tune.

1 minute with Robbie Fowler: “ All I think is the game this Thursday. I will talk about the new contract as soon as I get back to England. Please don’t ask me how many goal I will score cos I don’t know either”

Meanwhile, the last rumor of the day came. It said the Liverpool team was divided to 2 groups, Owen as the leader of another group was going for the training session right now. There was a pile of reporters left the room without the doubt that they were fools once again.

Part2: “ Gala Dinner Night, Footballers and the restroom “

9.00 pm. After the training session, it’s time to please the sponsors in Gala Dinner night. I claimed to wait in front of the restroom to take the pictures only. Anyway, The VIP restroom is for the footballers who everyone considered them as the upper class. Mind you, I saw Nick Barmby used the NON VIP one maybe nobody told him. I really had nothing to do right now because the whole team was inside. I began to make a poll about who’s been in the restroom and how many time, the results are below.

1. Nick Barmby 2 times ( 2 mins each) 1 Guard
2. John Arne Riise 1 time (1.37 mins) 1 Guard
3. Sami Hyypia 1 time (3 mins) 1 Guard
*WINNER*4. Pegguy Arphexad 4 times (2 mins each) 1 Guard
5. Michael Owen 1 time (5 mins) 4 Guards
6. Jamie Redknapp 2 times (5 mins each) 2 Guards
7. Robbie Fowler 1 times (5mins) 4 Guards

The winner is Pegguy with the best record, 4 times per hour, maybe he needs to see the doctor to fix the pipe tomake sure that our goal won’t leak like water. I felt very sorry for the stars like Owen, Fowler and Redknapp who have the followers even to pee. I wonder did they have to pee quietly cos guards might make fun of it behind their back. Also, right when they came out there was a psycho like me waiting in front of the loo .

*Sigh* Anyway anyhow, I have a story about Stephen Henchoz to sell here. It was a huge coincidence that he met his missing Swiss friends here In Thailand! I spied their convo for a second and I heard that a Swiss couple was having a romantic dinner (actually they both were dress like backpackers in Kaosarn Rd.) They happened to notice Liverpool Logos around the hotel so they asked the waiter to give Henchoz a note. They ran into each other arms as soon as they met. That scene was so sentimental enough to make me sob a little bit.

11.00 pm. Time to go back to hotel . The footballers have to past WARP gate before get in the Coach. There were quite a lot who’s been my victim though such as Fowler, Litmanen, Riise, Stephen Wright, Redknapp, Westerveld, Barmby, Hyypia, Thommo and Houllier. What a bit ridiculous was Houllier who has been know as a popped –eye manager. He dropped by and gave us an autograph. I said “ Merci Beaucoup” which means “ Thank You” in French, and then he turned to me smiling with the eyes popped out and murmured something in French.I assumed that he was surprised that there was a psycho speaking French in front of the loo.

1 minute with Sander Westerveld: “ Too bad we can’t go elsewhere ”

1 minute with Jamie Redknapp: “ My wife, Louise has been here already so I think about coming back here again ” Talking about Redknapp, he’s one of the superstars who was bought up among a fine family that explains why he treats his fans politely. If someone says thank you for signing though he was being busy with other fans he would just stop and says thank you in return. There was a girl I met at Gala Dinner, he told me that once she was about to be carried away by a Guard who’s thousands times bigger than her because she sneaked in to get Redknapp’s autograph. Guess what, Redknapp saved her from being threatened by guard who’s totally THAI. I wonder why no one is gonna throw those fake fans who always ask stupid question like “ Where’s Beckham? Isn’t he playing for Liverpool?” (But they happened to have authority connections). I’m upset every time I think about it because these fake ones deserve to be throwing away more than the loyal fans.

“ Glory Glory Man Unitedddd !!”

28th July 2001
Part 1 : A Ringside story

5.00 pm. Coffee Shop I waited for the Press pass for the training session.The Red Devils fans were marching on the street early in the afternoon.

I waited until 6 pm before getting inside the ground I saw the real Beckham posing at the corner and seemed to enjoy being in front of cameras. There was not much reporter compares to Liverpool’s. For some reasons I thought it was very hard to get the press card and the staff was very strict. Well, I was quite wrong because I saw a friend from high school who’s now working nothing like a reporter.
She was standing, screaming and waving for Andy Cole beside the pitch. I came to her and shoot some questions. She told me that she got this press pass from her relative who was too sick to come. Then I asked her how come she’s still alive on earth cos the picture on ID and her face is not match? . She proudly replied me that the guard did check but still he let her in. (!?!) I really had no idea to continue the convo so I just say good bye and got back to where I was.

Few mins later, Beckham took a ball and put it in the middle of the pitch and shoots it.I can say it’s unbelievable that the ball ended up in the goal!!!!! At that time, there was a silence for a minute before fans screamed like mad. Beckham must be a person who really needs love from all over the world because he did another( far ) free kick again.I wondered how could he make it twice, talented isn’t it? Apart from Beckham’s show it seemed nobody give a shit for the training session.

7.00pm at a ringside Hooray! They finished the session already. The luck was with me today as the players were quite close to where I was. Beckham (again!) was the first who took the jersey off ummmm his tattoo reminded me about the Mohican interview. Andy Cole and Dwight York followed Beck’s idea but unfortunately fans did scream but in another way.
Jaap Stump also took of his kit and threw it away to the fans as a present. It was not pleasant at all because the wave of the fans claimed to be the owner of that kit. 5 mins times passed by, it was getting serious because everyone wanted to possess it. I heard 2 people were cursing with a very ugly dirty words and possibly end up like hurting each other into blood. At the end,the police appeared to cool down the situation with a very cliché style.

Police : errr.… aren’t you 2 fighting?
A Boy : He pulled my collar and was going to punch me!
(Showed the wrinkle collar)
A Man : He stole my kit first!
Police : err… ( confused totally lost ) whose kit then?
(Someone shouted “Jaap Stump” HA!)
A Man : ( quickly added ) It’s mine , i was the first who took it!
Then the police let A Man have that jersey.
Police : It’s only just a shirt, we, Thai, should have not fight.
( leave with a stereotype smile )

I was pissed that the silly police let that man from hell got the kit without a proper investigation but he left something in my mind to think over. Why do we have to risk a life like that just to get a damp sweaty smelly kit own by A foreign footballer that our grandma even doesn’t have a clue who bloody he is? (And also Why he got to run and kick the ball ) I left the stadium because I don’t want to squeeze with the fans that still wait until the end of time. I have just known that a stadium nearby was holding a GSM Thai League (finally I know the exact name) There were not much audiences compares to Manchester United but seemed like they were having a good time.

Why do Thai people are crazy for Football more than Boxing which is originally in Thailand?..I don’t really know. It might be like giving boxer Gold by sponsors distracted the charm of the boxing game and the gambling played a part or in another word, to take control the game. These things really cut down’s people faith then they would rather go for football instead.For some reason, Premier League, the season runs from August to May and there’s a LIVE match cover every weekend include the extra Monday night. It’s quite different from Thai League that nobody keen to take a look. The players have been dishonest because they have the benefit on the gambling, been drunk but still have to play and sad but true Thai footballers look ugly.It’s not only for teams in GSM Thai League but also the national team that has been neglected by Thai fans.There was a question like “ Liverpool won 1-3 but who scored for Thailand ???” If most of the football fans in Thailand are still have no attention even for the national team, I can bet that the GSM Thai league promoter would be close to crisis. As long as the promoter never seem to put the effort to develop this league and us still determine to devote ourselves for the foreign football , will it be the day that we dare to step the foot on other head to catch Tawan Sripan’s kit? Will it be the day that we check in the hotel room just to feel Zigo’s smell or seeing Thai team in the World Cup Final? The answer is would be
”No I don’t think so.”

 ——————

7^th August 2002

ความจริงเขียนอีเมล์ยาวมากกกกกกกกกกกกกกก ไปเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาแต่ว่าเขียนอยู่ดี ๆ คอมที่ใช้อยู่ก็เจ๊งบ๊งไปเฉยเลย เพื่อความปลอดภัยเลยต้องเขียนจดหมายลงในโปรแกรมเวิร์ดกันพลาด คิด ๆ อยู่เหมือนกันว่าถ้านี่เขียนจดหมายแล้วก็ส่งโปสการ์ดคงถึงบ้านนานแล้ว (ถ้าจดหมายไม่ตกคลอง หรือ บุรุษไปรษณีย์ไม่แอบขโมยไปซะก่อนนะ ฮ่าฮ่า)

ตอนนี้มาอยู่อังกฤษได้เกือบจะสามอาทิตย์แล้ว ชีวิตประจำวันไม่มีอะไรมากนอกจากขี้เกียจไปวัน ๆ ตามฟอร์ม รู้อย่างนี้ไม่ต้องมาอังกฤษก็ได้เนอะ อยู่บ้านก็ขี้เกียจเหมือนกัน ตามปกติแล้วตุ้มจะตื่นและลุกจากที่นอนก็ประมาณสิบโมงเช้า กว่าจะกินข้าวก็เกือบเที่ยง ดีเหมือนกันไม่เปลืองถ้ากินที่บ้าน เพราะถ้าไปกินนอกบ้านมื้อนึงก็ไม่ต่ำกว่าหกปอนด์สักครั้ง (เอาหกสิบห้าบาทคูณสิคะ กึ๋ยส์) อาหารหลักของคนที่นี่ก็คือพวก ฟิช แอนด์ ชิป ( ปลากับมันฝรั่งทอด) หรือไม่งั้นก็เป็น แซนด์วิชต่าง ๆ ที่อันใหญ่มาก ๆ แล้วก็ไม่อร่อยด้วย ถ้าจะกินอร่อย ๆ ก็ต้องไปซื้อของ มาร์ค แอนด์ เสปนเซอร์ เอา ราคาต่างกันไม่ถึงปอนด์ หรูไหม แต่กินไม่ได้ทุกมื้อหรอก ไม่ใช่เพราะมันแพง แต่ว่าใครจะไปทนกินแซนด์วิชชืด ๆ ได้ตลอดกันล่ะ กว่าจะกลับเมืองไทยลิ้นก็ไม่รับรสชาติกันพอดี มีอยู่วันนึง อยากกินผัดไทยที่ถนนข้าวสารสุด ๆ แต่ไม่รู้จะทำไงเลยกลับมาต้มมาม่ากินที่บ้าน ค่อยยังชั่วหน่อย โชคดีที่จอยกับเพื่อนทำงานที่ร้านอาหารไทยที่เบอร์มิ่งแฮมนี่บางวันเลยได้กินพวกปอเปี๊ยะ แกงเขียวหวานไก่แบบไม่เผ็ดมาก ทอดมัน ฯลฯ เลยไม่ค่อยคิดถึงอาหารไทยเท่าที่ควร ยกเว้นอืมม แกงส้มชะอมไข่ บ่นอยากกินจนจอยต้องทำแกงส้ม แต่ว่าอยากกินชะอมน่ะ พูดแล้วก็อยากกิน เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

เล่าเรื่องเที่ยวให้ฟังบ้างดีกว่า ความจริงวันนี้ต้องเป็นวันที่ไปเที่ยวสก็อตแลนด์กับสาว แต่ว่าเปลี่ยนแผนกระทันหันเพราะได้ยินมาว่าที่เอดินเบอระห์ น้ำท่วม เลยไม่อยากจะไป พอดีที่นั่นมีเทศกาลละครพอดี เสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้ไปน่ะ แต่เอาเถอะไม่อยากไปสู้รบปรบมือแย่งโรงแรมกับชาวบ้านเป็นแสนคน ไม่เอาดีกว่า น้ำท่วมด้วย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้ไปเที่ยวหลายที่เหมือนกัน แรกเลยก็ไปลอนดอน ตอนนั้นไปเพราะกะไปซื้อของอย่างเดียว คือเค้าลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์เกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ วันนั้นเราก็ตั้งใจไปช้อปกันอย่างเดียว ไม่ได้ไปมิวเซียมหรืออะไรเลย อ้อ ได้กินอาหารญี่ปุ่นเป็นมื้อเที่ยงแบบโผล่ออกมาจากอันเดอร์กราวน์ปุ้ปก็ก็หาของกินเลย เราสั่งซูชิมาแบ่งกัน ตุ้มเลือกซูชิหน้าปลาแซลมอน ชิ้นใหญ่กว่าเมืองไทยประมาณสี่เท่า (ถ้าอาอูกับน้าเปิ้ลพาน้องมิ้นท์มากินร้านนี้ไม่ต้องกลัวมิ้นท์กินเปลืองเลย รับรองชิ้นเดียวอยู่หมัด) นอกจากซูชิตุ้มก็สั่งชุดข้าวไก่เทอริยากิมากิน จานละประมาณห้าปอนด์กว่าๆ แต่ว่าได้จานใหญ่ขนาดแบบสามคนกินได้เลย ไอ้เราเสียดายก็เสียดาย อิ่มก็อิ่ม แต่ก็พยายามยัดลงไปได้แค่ครึ่งจานก็ขอยกธงขาว ไม่ไหว จะตายเอาน่ะสิคะ งกมากเกินไปอาจจุกตายได้

หลังจากมื้อเที่ยงเราก็ไปเดินช้อปกันที่หลายถนนมากเช่น บอนด์สตรีท อ็อกซ์ฟอร์ดสตรีท และอีกหลาย ๆ สตรีทที่เป็นย่านช้อปปิ้งโดยเฉพาะ คนที่ในลอนดอนแต่งตัวดีมาก คนที่เบอร์มิ่งแฮมเนี่ยเทียบไม่ติดเลยเพราะแต่งตัวกันเชย ๆ แบบทั้งเมืองพร้อมใจกันแต่งตัวกีฬา ๆ สปร์ตตี้เสร่อ ๆ เชย ๆ แต่พวกลอนดอนเนอร์จะแต่งตัวดี ทำผมเว็ทลุค เท่ ๆ ใส่เสื้อยืดสีดำ ๆ กางเกงยีนส์ขาด ๆ แต่ดูแพง ใส่รองเท้ามียี่ห้อเช่นปราด้า กุชชี่ แต่ขอโทษเถอะ เจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของผู้ชายที่แต่งตัวดี แต่งตัวเป็น มักเป็นพวกกระเทียม ( หรือ ประเทืองอย่างที่บ้านเราชอบเรียกกัน) เกิดเป็นผู้หญิงสมัยนี้น่าเศร้าไหมล่ะ

 เดินไปเรื่อย ๆ เราก็แว่บเข้าร้านหลุยส์ วิตตอง กัน ลูกค้าส่วนใหญ่ในร้านจะเป็นพวก ญี่ปุ่น ฮ่องกง เกาหลี โดยมีคนไทยห้าคน ( คือคณะทัวร์ของพวกเราเอง ประกอบไปด้วย แพน จอย กิฟท์ เอ็ดดี้ ตุ้ม) เดินดูของแต่ตาเพราะว่าราคาแพงไม่ใช่เล่น ถึงแม้ว่าร้านแบรนด์เนมอื่นอย่าง ปราด้า,  กุชชี่, Bally, Burrery เค้าจะลดราคาทั้งร้าน แต่

หลุยส์ วิตตองนี่ไม่ลดค่ะ คือเค้าจะไม่ลดราคาให้เสียภาพพจน์ตัวเอง คือเค้าไม่ง้อลูกค้าว่างั้นเถอะ แต่เห็นหยิ่งอย่างนี้ก็เถอะนะ ก็มีลูกค้าแน่นร้านอยู่ดี คิด ๆ แล้วก็เดินออกจากร้านดีกว่า ไม่อยากให้มันรวยกว่านี้ ฮ่าฮ่า (ที่จริงแอบเล็งกระเป๋าใบละไม่เกินสองหมื่นสองอยู่หนึ่งใบให้แม่ หลุยส์ที่นี่ราคาถูกกว่ามืองไทยตั้งเยอะ แต่ว่าเอิ่มมม มันแพงน่ะ)

 หลังจากเดินเล่นและโดนของกันไปคนละหลายร้อยปอนด์ (รวมทั้งผู้เขียนที่ได้เสื้อแจ็คเก็ตสุดเท่ของ DKNYที่ถ้าซื้อเมืองไทยไม่มีทางต่ำกว่าห้าพันและรองเท้ากีฬาพูม่าสุดนิ่ม และของฝากให้พ่อกับแม่ ญาติพี่น้อง) พอตกเย็นก็ไปกินอาหารจีนที่ร้านชื่อ Four Season ที่นี่ดังจนได้ชื่อว่าอร่อยสุดในลอนดอน อร่อยขนาดคนต้องต่อคิวกินไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง ถ้าเป็นเมืองไทยก็คงไม่อยากรอหรอก แต่แหม ไหน ๆ เค้าแนะนำให้มาลองทั้งทีถ้าไม่ลองก็เสียเที่ยวน่าดู แล้วก็จริงดังคำร่ำลือ อร่อยมาก ๆ เป็ดย่างนี่อร่อยมาก เนื้อหนานุ่มจนแพน (แฟนจอย) ออกปากว่าเป็ดนี่ต้องยังเวอร์จิ้นอยู่แน่ ๆ ถึงได้หวานนุ่มได้ขนาดนี้  นอกจากเป็ดย่างเลิศรสก็มีหมูแดงหนึ่งจาน คะน้าผัดน้ำมันหอย ผัดเปรี้ยวหวานไก่ แล้วก็ข้าวสวยร้อน ๆ กินกับน้ำพริกเผา อร่อยเหาะอย่าบอกใคร ราคาก็อืมมม หาร ๆ กันมันก็ไม่แพงมาก พอกินได้ ดีกว่าไปกินแมคโดนัลด์ชุดแฮปปี้มีล ชุดละ สามปอนด์ล่ะน่า หลังจากอิ่มท้องก็บึงรถเบนซ์ เอ คลาส ที่เราเช่ากันมากลับเบอร์มิ่งแฮมโดยสวัสดิภาพ

เรื่องเที่ยวยังไม่หมดแค่นี้ ว่าแต่เบื่ออ่านกันรึยัง เพราะคนเขียนยังไม่เบื่อเขียนเลย หลังจากลอนดอนทริปเราก็ไปเที่ยวบริสตอล เพื่อเก็บค่าบุหรี่ที่เพื่อนฝากซื้อ ก่อนที่จะไปเที่ยวที่ทางใต้ Salisbury, Dorset ที่เป็นเมืองในหุบเขา บรรยากาศคล้าย ๆ สระบุรี เป็นคันทรี่ไซด์ แต่หมู่บ้านน่ารัก เงียบสงบ และ Bath เมืองเก่าที่ทหารโรมันมา สร้างไว้เพื่ออาบน้ำ (มิลาเจ้าเก่า จำได้ไหม) มิลามารับที่สถานีรถไฟแล้วก็พาเที่ยวชมเมือง ที่บริสตอลนี่สวยมาก ๆ เพราะเป็นเมืองที่อยู่บนเนินและผสมผสานสถาปัตยกรรมเก่า กับใหม่ไว้ได้อย่างกลมกลืน แรก ๆ เดิน ๆ ลงเนินก็ไม่เหนื่อยหรอก แต่ช่วงขาขึ้นเนินสิ หอบแฮ่กเลย แต่ก็ไม่วายถ่ายรูปมาให้ได้ดูกัน โบสถ์สวยมาก ๆ เก่า ๆ ขลังดี ได้เข้าไปข้างในด้วยแต่เหม็นขี้ค้างคาวชะมัด เลยรีบ ๆ ซื้อโปสการ์ดแล้วก็รีบ ๆ เดินออกมา กลับบ้านดีกว่า

หลังจากทริปไปบริสตอลใช่ว่าชีพจรจะหยุดลงเท้าไม่ เมื่อวันที่สามสิบ กรกฎาคม พวกเราเช่ารถและยกขบวนกันขึ้นไปเมืองลิเวอร์พูล  อ่านมาถึงตอนนี้อาจจะหมั่นไส้ว่าทำไมเราถึงเช่ารถกันอีกแล้ว นั่นเป็นเพราะว่าค่ารถไฟไปเที่ยวเนี่ยตกไม่ต่ำกว่าสิบห้าปอนด์ (อาจถึงยี่สิบปอนด์ถ้าเป็นช่วงพีค) ไปกันห้าคนก็ร่วมร้อยปอนด์ เช่ารถดีกว่าแถมขับกลับได้เลย ไม่ต้องค้างให้เสียค่าโรงแรม แถมอยู่เบอร์มิ่งแฮม จะขึ้นเหนือหรือล่องใต้ก็ใช้เวลาไม่เกินสามชั่วโมงเพราะอยู่ภาคกลาง (ประมาณเหมือนอยู่นครสวรรค์) เราออกจากบ้านประมาณแปดโมงเช้า ไปถึงลิเวอร์พูลประมาณสิบโมงเห็นจะได้ ตุ้มออกความเห็นให้ลองหาทางไปสนามแอนฟิลด์ก่อนเข้าเมือง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาสนามก่อนที่บอลจะเตะ (คิกออฟสองทุ่ม) วนไปวนมาก็เจอสนามแอนฟิลด์ ขนลุกค่า บอกได้คำเดียวว่าขนแขนแสตนด์อัพ (ฮิฮิ)  จอดรถเสร็จสรรพก็ดิ่งไปที่ร้านขายของ แล้วก็ถ่ายรูปกับรูปปั้น บิลล์ แชงค์ลี่ ผู้จัดการทีมที่ถือได้ว่าเป็นตำนานของทีมหงส์แดง เราใช้เวลาซื้อของกันไม่นานก็รีบออกมาเข้าเมืองเพื่อไปหาอะไรรองท้อง หลังจากกินข้าวเสร็จเราหาทางไปเที่ยว Albert Dock และ Tate Liverpool Gallery ที่เลื่องชื่อ ทางที่นี่ค่อนข้างจะลดเลี้ยว มีทั้งวันเวย์ละทูเวย์ปนกันน่าเวียนหัว เลยทำให้เอ็ดดี้พาเราหลงไปที่เมอร์ซีย์ เทอร์นัล (อุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำเมอร์ซีย์) ชึ่งยาวมากกกกกกกกกกกกกกกก รู้ตัวอีกทีก็ไปโผล่ที่อีกฝั่งของแม่น้ำซึ่งเป็นทางขึ้นมอร์เตอร์เวย์ไปเมืองเชสเตอร์ บ้านไมเคิ่ล โอเว่น เห็นท่าไม่ได้การเลยจอดรถดื้อ ๆ แล้วบอกตำรวจว่าหลงทาง ช่วยที คุยกันอยู่นาน คือตำรวจอ้วนก็พยายามอธิบายทางเราน่ะ แต่ว่าคือไปไม่ถูกอยู่ดี คุยกันอยู่นานเลยมีตำรวจมาสมทบอีกคน ตุ้มตั้งชื่อให้ว่าตำรวจหน้าหนู (เลวไหมเค้ามาช่วยยังว่าเค้าอีก) คุณตำรวจหน้าหนูใจดีมากอาสาพาเราไปส่งที่ อัลเบิร์ต ด็อค แบบประมาณว่าเป็นรถนำขบวนยังไงยังงั้นเลย

เรามาถึงอัลเบิร์ต ด็อค โดยสวัสดิภาพด้วยความช่วยเหลือของคุณตำรวจหน้าหนู เมื่อจอดรถเสร็จเราก็เดินไปถ่ายรูปกันที่เขื่อนริมแม่น้ำเมอร์ซีย์ ที่มีความสำคัญกับคนลิเวอร์พูลเทียบเท่าได้กับแม่น้ำเจ้าพระยาเชียวนะ แม่น้ำดูเชี่ยวๆ อากาศก็ทึม ๆ ที่น่าแปลกใจคือเมืองนี้มีแต่คนแก่ แล้วก็เด็กหน้าตาไม่ดี (ว่าเค้าอีกแล้ว) เกือบทุกคนในเมืองจะใส่แต่เสื้อทีมลิเวอร์พูล เด็กตัวกะเปี๊ยกก็ใส่นะ (ไม่อยากจะคิดว่าสโมสรจะรวยแค่ไหนเพราะเสื้อสีแดง ๆ เสร่อ ๆ  อย่างนี้ตัวนึงก็เกือบสามพันบาท โอ้มายก้อด !) หลังจากถ่ายรูปริมเมอร์ซี่ไซด์เสร็จ ก็ไป Tate Liverpool Gallery หาความรู้ทางศิลปะใส่หัวขี้เลื่อยเสียบ้าง ที่น่าตื่นเต้นคือได้ดูรูป มาริลีน มอนโร ที่ แอนดี้ วอร์ฮอลล์ เจ้าพ่อแห่งวงการป็อปอาร์ตเป็นผู้ทำขึ้น ชอบมากกกก มีแฟ้มที่จิ๊กไว้ที่ทำงานอยู่หนึ่งอัน ชอบมากก ไม่คิดว่าเค้าจะเอาภาพมาโชว์ที่เทต ตอนนี้ ดีใจจัง  ที่ เทต แกลเลอรี่ ส่วนมากจะเป็นแกลเลอรี่ที่รวบรวมงานศิลปะแบบ คอนเทมฯ อาร์ต (ศิลปะร่วมสมัย) ไว้ ดังนั้นงานส่วนมากจะเป็นแบบประยุกต์ ไม่ใช่เป็นแบบภาพวาดสีน้ำมัน อาทิตย์นี้จะเข้าลอนดอน ตั้งใจไว้ว่าจะไปเทต โมเดิร์น กับ เทต ลอนดอนให้ได้

 หลังจากเดินดูงานศิลปะครบทั้งสี่ชั้น เราก็ย้ายก้นไปเที่ยว มิวเซียม เดอะ บีทเทิ่ลส์ (วงนี้แม่น่าจะรู้จักเพราะดังเหลือเกิน) ค่าเข้าประมาณเจ็ดปอนด์เห็นจะได้ แต่คุ้มดีนะ เพราะเค้าทำดี มีหลายห้อง โดยเฉพาะห้องที่เป็นที่เก็บแว่นตาของ จอห์น เลนนอน เค้าเปิดเพลง อิมเมจิน คลอไปด้วย ยืนอยู่ห้องนี้เกือบสิบนาที เพราะฟังเพลงแล้วก็ดูข่าวตอนที่จอห์น เลนนอน ถูกแฟนเพลงยิงตาย คือมันรู้สึกสลดตรงที่เพลง อิมเมจิน ที่เค้าเขียนมีเนื้อเพลงที่ต้องการให้โลกมีแต่สันติ ไม่มีสงคราม และ มีแต่ความรักให้กัน (Peace) แต่สุดท้ายจอห์น เลนนอน ก็ถูกฆ่า มันดูโหดร้ายมาก ฟังเพลงคลอ ๆ ไป ก็น้ำตาซึม เพิ่งเข้าใจว่าทำไม เดอะ บีทเทิ่ลส์ ถึงเป็นอมตะ จนถึงทุกวันนี้….  ออกจากห้องจอห์น เลนนอน เอ็ดดี้ตัวแสบก็ชักชวนให้ถ่ายรูปร่วมกันเป็นที่ระลึก ถ้าเป็นถ่ายรูปธรรมดาก็พอทนแต่นี่ถ่ายแบบใส่วิกแล้วก็แต่งตัวเป็นเดอะ บีทเทิ่ลส์น่ะสิ อุบาทว์ และ อายมาก ๆ แต่คิดซะว่ามาทั้งที เอาหน่อยละกัน สุดท้ายก็เลยได้รูปหมู่คนละใบ แพนพยายามทำตัวเป็นจอห์น เลนนอน สุดฤทธิ์ เพราะถือว่าตัวใส่แว่น ส่วนเอ็ดดี้หน้าโหดมาก กิฟท์

เสียสละ (หรือเอาตัวรอดหว่า) ไม่ใส่เสื้อและวิกผม จอยใส่เสื้อสีชมพู ไม่ใส่วิก ดู ๆ ไปแล้วเหมือนเล่นงิ้วมากกว่า

ออกจากบีทเทิ่ลส์ ทุกคนก็หิวอีกแล้ว เลยไปกินอาหารจีนกัน แต่ขอยกยอดไม่เขียนถึงดีกว่าเพราะมันทั้งเยอะและไม่อร่อย เมื่ออิ่มท้องเราก็พยายามหาทางกลับไปแอนฟิลด์เพื่อให้ทันดูบอล ถามทางไปเรื่อย ๆ แล้วก็สังเกตเอาจากคนเดินถนนแหละว่าถนนที่มีคนใส่เสื้อสีแดง ๆ ถือธง พันผ้าพันคอนี่ใช่เลย ใช้เวลาไม่นานก็ถึงแอนฟิลด์ เราจอดรถข้างนอกเพราะคิดว่าข้างในต้องไม่มีที่จอดแน่ ๆ  ค่าที่จอดแพงเอาการประมาณห้าปอนด์ วันไหนมีแมตช์แข่ง เจ้าของที่นี่กินนิ่ม ๆ เลยเกือบห้าร้อยปอนด์ ลงจากรถก็เดินไปถ่ายรูปกันเป็นที่ระลึกที่ประตู You’ll Never walk Alone สโลแกนประจำสโมสรที่แปลเป็นไทยได้ว่า “คุณจะไม่มีวันเดินเดียวดาย” ถ่ายรูปเสร็จก็เดินไปซื้อโปรแกรมราคาหนึ่งปอนด์ ด้วยความโรคจิตของตัวเองที่อยากเช็คดูว่ามีชื่อน้องเจอร์ราด หรือไม่ เมื่อเห็นก็อุ่นใจว่าวันนี้คงได้เจอแน่ ๆ หลังจากคลาดกันไปคลาดกันมา ทั้งปีที่แล้วที่ลิเวอร์พูล มาเมืองไทย แล้วก็ ทั้งตอนเวิร์ดล คัพ

เตร็ดเตร่อยู่ตรงแถวนั้นไม่กี่นาทีก็แอบได้ยินฝรั่งคุยกันว่าเดี๋ยวรถโค้ชนักเตะกำลังจะมา เราก็เลยยืนรอแล้วก็เตรียมกล้องไว้ถ่าย ไม่นานรถโค้ชก็ทยอยมาแต่เรามองไม่เห็นอะไรเลยเพราะติดฟิล์มดำปิ๊ดปี๋ เลยตัดใจเข้าไปในสนามถ่ายรูปเล่นกันดีกว่า …. วินาทีแรกที่ได้เข้าไปในสนาม อยากจะบอกว่าขนลุกมาก ๆ หญ้าสีเขียวชอุ่มน่าลงไปนอนเล่นมากกว่าเอามาเตะบอล สีเขียวของหญ้าตัดกับแสตนด์สีแดงเป็นอย่างดี สวยจนทุกคนต้องลุกมาเก็กถ่ายรูปกันคนละรูปสองรูป โดยที่ใช้ผ้าพันคอลิเวอร์พูลของดิฉันเป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก ขออธิบายนิดนึงว่าที่ ๆ พวกเรานั่งอยู่หลังโกล์ล วิวโอเค เพราะว่าอยู่แถวที่หกเอง ใกล้มาก ใกล้จนเห็นรูขุมขนโอเว่นเลย (เวอร์ไหม) เราเข้าสนามมาก่อนเวลาเลยนั่งฟังเพลงที่เปิดในสนามไปเรื่อย ๆ เห็น เชราร์ด อุลลิเยร์ กำลังให้ลายเซ็นต์แฟน ๆ  อยู่ลิบ ๆ เลยชี้ให้ทุกคนดู ที่ไหนได้พอหันกลับมาอีกที เห็นนักฟุตบอลหน้าตาคุ้น ๆ เดินขาถ่าง ๆ (จริง ๆ ไม่ได้โม้) น้องเจอร์ราด !!!!!!!!!!!! โอ้ โนวว มาได้อย่างไร ทำไมมาเดินอยู่แถวนี้ คือมันไม่น่าจะใช่ที่ ๆ นักฟุตบอลจะมาเดินเล่นเลย ตุ้มไม่รอช้า กระโดดผลุง ๆ ๆ ๆ ไปตรงขอบสนามทันที (โดยมีเสียงแหลมเล็กของจอยตะโกนเชียร์) มือนึงหากล้อง มือนึงหยิบสมุดโปรแกรมให้น้องเจอร์ราดเซ็น พยายามสวมวิญญาณนักข่าวหัวเห็ดเต็มที่ แต่มือสั่นไปหน่อยเลยถ่ายมาได้ชัด ๆ แค่รูปเดียว ไม่สวยด้วย แต่ไม่เป็นไร ได้เจอก็น่าตกใจมากพออยู่แล้ว คิดว่าตัวเองโชคดีมากเลยที่ได้เจอ คือถ้าเค้าไม่เดินมาเราคงไม่ได้เห็นเพราะแมตช์นั้นเค้าก็ไม่ได้ลงเล่น คิดแล้วยังตื่นเต้นไม่หาย

เวลาประมาณเกือบสองทุ่มเห็นจะได้ นักเตะลิเวอร์พูล และ นักเตะลาซิโอ ก็ทยอยกันออกมา แฟนบอลทุกคน (ประมาณ 45000 คน)พร้อมใจกันยืนร้องเพลง You’ll Never walk Alone กันกระหึ่มสนาม ขนลุกอีกแล้วแต่มันแบบตื้นตัน ไม่ใช่แบบตื้นตันกับทีมหรอก แต่มันรู้สึกสงสารคนแถวนั้นที่เค้ามีเพียงฟุตบอลเป็นสิ่งที่เอนเตอร์เทนชีวิตให้รื่นรมย์ ก็เพราะเมืองลิเวอร์พูลมันเป็นเมืองอุตสาหกรรม ทึม ๆ มืด ๆ ถึงแม้จะเป็นวันที่ฝนไม่ตกก็ตาม คนที่นั่งข้าง ๆ ตุ้มเป็นเหมือนพวกคนใช้แรงงาน (สังเกตจากกางเกงยีนส์ที่ดูเลอะ ๆ ) แต่ดูใจดี ดูเหงา ๆ แต่พอฟุตบอลเริ่มเค้าก็ลุกขึ้นร้องเพลงแบบสุด ๆ น่ะ รู้สึกได้เลย คิด ๆ แล้วก็เกลียดนักฟุตบอลขึ้นมาตะหงิด ๆ ที่แบบได้เงินวีคละเกือบสี่หมื่นปอนด์ ซึ่งเงินเหล่านั้นก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของแฟนบอลที่ส่วนใหญ่เป็นพวกใช้แรงงานนั่นแหละ … สรุปแล้วบอลจบโดยที่ลิเวอร์พูลแพ้คาบ้าน 0-1 ตอนนั้นประมาณสี่ทุ่มเห็นจะได้ แต่กว่าเราจะกลับถึงบ้านก็เกือบตีสอง เพาระรถติดมาก ประมาณว่ารถหลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศเพื่อมาดูลิเวอร์พูล ขนาดแวะเข้าห้องน้ำตามปั๊มยังเจอคนใส่เสื้อสีแดงเดินกันให้ควั่กเลย

กลับถึงบ้านก็นอนเลย เจ๋งไหม ยังขี้เกียจอาบน้ำเหมือนเดิมจ้า บางวันมันหนาวนิดหน่อยก็เลยทาแป้งอย่างเดียวก็สะอาดแล้ว …เพิ่งรู้ตัวว่าเขียนยาวมาก เมื่อยแล้วล่ะ ฝากอาอูปริ้นท์ออกมาให้พ่อกับแม่อ่านด้วยนะ รู้สึกจะปริ้นท์ที่บ้านไม่ได้ อ้อ เกือบลืม รู้สึกว่าพ่อจะฝากซื้อกล้องส่องพระน่ะ คือมันแปลก ๆ นะ ว่าไหม ที่นี่ไม่มีใครเค้าส่องกันหรอกนะ แล้วก็นกหวีด จะเอาแบบไหน แต่สงสัยทำไมไม่ซื้อเมืองไทย ถูกกว่าตั้งเยอะนา อีเมล์มาบอกแล้วกันจ้า ไม่ต้องห่วงอยู่ที่นี่กินอิ่มนอนหลับ น้ำหนักลดเกือบสองกิโลแล้วนะ ไม่ใช่เพราะอดอาหารหรอก กินเยอะกว่าเดิมอีกแต่มันต้องเดินไกล จะไปไหนก็เดิน กิน แล้ว ก็ เดิน เดิน เดิน มัวแต่ขึ้นแท็กซี่ พอดีค่าแท็กซี่กินตาย ไม่ไหวหรอกขึ้นทีนึงก็เกือบสามร้อยบาท (เก็บเงินกินกาแฟสตาร์บัคส์แก้วละสองปอนด์เจ็ดสิบห้า) ขอเดินดีกว่า สุขภาพดี ฝากบอกทุกคนว่าใกล้กลับแล้ว กลับบ้านแบบถังแตก คิดถึงบ้าน แต่ไม่อยากทำงาน (เลวไหม) อยากเอาพ่อแม่มาเที่ยวด้วยจัง อยากกินกุ้งเผาตัวใหญ่ ๆ ที่นี่ไม่มีซีฟู๊ด (ถึงมีก็คงแพงมหาโหด) คนอังกฤษได้รับไอโอดีนจากเกลือผสมสาหร่ายทะเล น่าเศร้าไหม ทั้ง ๆ ที่ประเทศตัวเองเป็นเกาะแท้ ๆ เอาล่ะ ไปดีกว่า แล้วจะเขียนไปใหม่จ้า    xxxxx

นอกจากห้องน้ำสะอาดแล้ว ที่ดิสคอฟเวอร์รี่ยังเป็นแหล่งรวมของแบรนด์เนมมากมายให้เราเปิดหูเปิดตา (window shopping) ที่ชั้นหนึ่ง ร้านแบรนด์เนมอย่าง D&G ที่เรารู้จักเพราะโรแนน คีตติ้ง ก็มีมาให้ยลโฉม ร้าน Guess ร้านใหญ่ Ninewest รองเท้าสุดหรูก็ไม่ต้องถ่อไปซื้อถึงฮ่องกงชั้นสองมีร้าน M.A.C ตอนนั้นได้แต่เกาะขอบกระจกดูเพราะไม่รู้จะแต่งหน้าไปทำไม ชั้นสามก็มี ร้าน Loft ขายของแปลก ๆ น่ารัก ๆ ราคาก็มิตรภาพ (ไม่เหมือนเสื้อกล้าม D&G ตัวละห้าพัน) อ่อ ตรงข้ามเป็นร้านสตาร์ซอกเกอร์ ใหญ่บึ้ม สะอาด ทันสมัย มีโปสเตอร์ราคาถูกหลาหหลาย หมวก ผ้าพันคอ แก้วน้ำ ซีดี วีดีโอ เพียบ วางเป็นหมวดหมู่ ไม่เหมือนร้านที่พันทิพธ์ที่เข้าไปทีแทบจะต้องใส่หน้ากากกันฝุ่น ชั้นสี่ก็เป็นโซนของแต่งบ้าน เราชอบเดินไปดูของกันที่ HABITAT ไม่ซื้อไม่เป็นไร เดินดูเป็นแรงบันดาลใจแล้วไปหาของที่ถูกกว่าที่จตุจักรก็ได้ เดินไปอีกหน่อยก็เป็น Asiabooks ที่ที่เราสามารถอยู่ได้เป็นวัน เดินอ่าน นั่งอ่าน นอนอ่าน หนังสือและนิตยสารใหม่ๆ ได้ฟรี ๆ เบื่อก็ไปดูหนังที่ชั้นหก ราคาไม่แพงมากแถมโรงหนังก็สะอาดกว่าที่ MBK  

ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเรามีความทรงจำดี ๆ มากมายกับห้างที่เหมือนดูเงียบเชียบแห่งนี้ตั้งแต่ตอนเป็นนักเรียนเตรียมฯ นิสิตจุฬา จนถึงปัจจุบันที่เป็นคนทำงานเต็มตัว  สุขสันต์วันเกิด… สยามดิสคอฟเวอรี่ 10 ขวบแล้ว ….แล้วเราไม่แก่ทนไหวหรือ?

อ่านไดอารี่ของ Estella เมื่อวานว่าด้วยเรื่องความลังเลในการเลือกเมืองที่จะไปฮันนีมูนกับพี่แพน (โดยใช้แผนไปส่งน้องเรียนต่อบังหน้า) เลยรู้สึกคันไม้คันมืออยากเป็นเจ๊ดันให้ Estella ไปเที่ยวเบลเยียม เมืองเล็ก ๆ แต่อบอุ่นและน่ารัก ที่จัดได้ว่าเป็นหัวใจของยุโรป จะไม่ให้เป็นหัวใจหรือจุดศูนย์กลางได้อย่างไรในเมื่อกรุงบรัสเซลส์ห่างจากลอนดอน (หากเดินทางด้วยรถไฟยูโรสตาร์) ประมาณหนึ่งชั่วโมง กรุงปารีสก็ห่างจากเมืองเกนท์ (Gent) แค่สามชั่วโมง (หากเดินทางด้วยรถยนตร์) ถ้าอยากไปสูบหญ้าแห้งแบบไม่ผิดกฎหมาย (อันนี้ไม่แนะนำ) ที่อัมสเตอร์ดัม (Amsterdam) หรือไปกระดกเบียร์ที่ดุสเซลดอร์ฟ (Dusseldorf) ประเทศเยอรมัน ก็ประมาณสามชั่วโมง (ด้วยรถยนตร์) ถึงจะเป็นประเทศที่เล็กจิ๋ว แต่เมืองหลัก ๆ ของเบลเยียมนั้นถือได้ว่ามีคุณภาพแน่นคับแก้วจริง ๆ หากใครมีเวลาในการเดินทางไม่มากแต่อยากสัมผัสความเป็นยูโรเปียนจริง ๆ ควรจะใส่ประเทศเบลเยียมไว้ในลิสต์ด้วย

เมืองหลัก ๆ ที่ควรค่าแก่การไปเยือนได้แก่ กรุงบรัสเซลส์  ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้า และการเงินของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานของสหภาพยุโรปด้วย ดังนั้นจึงไม่น่าเแปลกใจเลยว่าสถาปัตยกรรมในเมืองนี้จะเป็นการผสมผสานของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่บวกกับอาคารสไตล์ยูโรเปียนและโบสถ์ศิลปะโกธิคอยู่มากมาย เนื่องจากเป็นเมืองใหญ่ (แต่เล็กกว่ากรุงเทพมาก ไม่ว่าจะไปไหนใช้เวลาไม่เกินสิบนาที) ดังนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารการกินเพราะมีให้เลือกทั้งไทย จีน เกาหลี ญี่ปุ่น อิตาเลียนฝรั่งเศส และเฟลมมิช ซึ่งเป็นอาหารพื้นเมืองของชาวเฟลมมิช (ซับซ้อนเล็กน้อยเพราะคนเบลเยียมนั้นแบ่งเป็นเชื้อสายใหญ่ ๆ ได้สองเชื้อชาติคือ เชื้อชาติฝรั่งเศส พูดฝรั่งเศส และ เฟลมมิชที่พูดภาษาดัตช์ (และฝรั่งเศสเป็นภาษารอง) ถ้ามีเงินเต็มกระเป๋าขอแนะนำให้กิน หอยแมลงภู่ (mussels) หน่อไม้ฝรั่งสีขาว แล้วก็ มันฝรั่งทอดสไตล์เบลเยียม ที่คนเบลเยียมทั้งหลายภูมิใจนักหนาว่าอร่อยกว่า เฟรนช์ฟรายส์ที่มีต้นตำรับมาจากฝรั่งเศส (บ้างก็ว่าคนฝรั่งเศสขโมยไอเดียไปทำ) ถ้าถามถึงความแตกต่าง…..อืม ฟรายส์ของเบลเยียมจะอันเล็กแล้วก็กรอบกว่า อ่อ แล้วก็เค็มน้อยกว่า แต่รสชาติโดยรวมก็เหมือนกันมาก ต่างกันก็แค่บรรยากาศรอบข้าง แล้วก็ลักษณะและการแต่งตัวของคนโต๊ะข้าง ๆ มากกว่า (ปารีเซียงน่ะเดิ้นกว่าอยู่แล้ว)

สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญที่หนีไม่พ้นก็คือจตุรัสกลางเมือง Grand Place ที่โอบล้อมไปด้วยตึกสไตล์โกธิคและตึกโบราณอายุร่วมพันปี ตึกเหล่านี้จะมีลักษณะเฉพาะตัวคือมียอดตึกเป็นแนวลดหลั่นกันเหมือนขั้นบันได หากเลือกวันเที่ยวได้ แนะนำให้ไปวันอาทิตย์เพราะจะมีร้านรวงต่งๆ  มาออกร้านกันกลางจตรัสเหมือนตลาดนัดย่อม ๆ ของบ้านเรา ร้านส่วนใหญ่จะขายของจุกจิกน่ารักที่สามารถใช้เป็นของแต่งบ้านได้ เช่นตุ๊กตาเซรามิก รองเท้าไม้แบบชาวดัชต์ ขนมปัง ภาพวาด มีศิลปินมาโชว์การวาดแบบสด ๆ เก๋ไม่แพ้ที่มงมาร์ตในปารีสทีเดียว นอกจากจะเป็นแหล่งรวมสินค้าแล้ว รอบ ๆ จตุรัสก็เรียงรายไปด้วยคาเฟ่เล็ก ๆ หากเป็นวันที่อากาศแจ่มใส ทางร้านก็จะตั้งโต๊ะออกมาข้างนอก เรียกได้ว่าได้ทั้งอาบแดดแล้วก็จิบกาแฟหอมกรุ่นไปในคราวเดียวกัน (หรือจะสั่งเบียร์ Duvel หรือ Jupiler มาดื่มก็ไม่ว่ากัน) ใกล้ ๆ กับจตุรัสนั้นเอง เดินไปไม่เกินสิบนาทีหากไม่แวะชิมวัฟเฟิลหน้าตาดีที่ยั่วยวนอยู่ตลอดทาง ก็จะถึงที่ตั้งของรูปปั้นเด็กฉี่ Manneken Piss อันเลื่องชื่อ

เดินกลับมาตรงถนนเมนก็จะเจอร้านที่ขายช็อกโกเลตเบลเยียมมากมาย (ไม่ต้องกลัวของปลอม แต่ว่าราคาอาจจะแพงสักหน่อย แต่ซื้อ ๆ ไปเถอะ ของเค้าอร่อยจริง แล้วก็สดไม่มีเหม็นหืนเพราะเค้าขายกันป็นพัน ๆ กล่องต่อวัน ไม่มีตกค้าง) ถ้าทุนทรัพย์น้อยเค้าก็มีช็อกโกแลตตัวอย่างให้ชิม ก็แวะได้ทุกร้านตลอดทางจนอิ่ม ไม่ต้องเสียตังค์ หากใจป้ำยอมทุ่มทุนเพื่อช็อกโกเลต แนะนำให้ไปรูดการ์ดซื้อช็อกโกแลตที่ Pierre Marcolini มีช็อกโกเลตให้เลือกมากมาย รวมทั้งส่วนที่เป็นคาเฟ่ที่เสิร์ฟเค้กหน้าตาดี (และคาดว่าจะอร่อย) ร้านนี้ได้ชื่อว่าเป็นร้านช็อกโกเลตที่ดีที่สุดในเบลเยียม อร่อยขนาดคนท้องถิ่นที่โน่นยังต้องควักเงินซื้อเป็นของขวัญตามโอกาสต่าง ๆ ส่วนผู้รับพอได้รับก็สุดแสนดีใจเพราะว่าถ้าซื้อกินเองคงไม่เอาเพระว่าแท่งหนึ่งก็ตกประมาณ 13 ยูโร (เอา 47บาทคูณโลด) ถ้าทุนทรัพย์ไม่เอื้อต่อการช็อปที่ มาร์โคลินี แค่ซื้อยี่ห้อ Neauhaus, Leonidas หรือ Godiva ก็อร่อยฉุดไม่อยู่แล้ว

สำหรับคออาร์ต นอกจากจะเพลิดเพลินกับร้านขายรูปศิลปะเช่นรูปวาดแวนโก๊ะ (Van Gogh) และ แรมแบรนท์ (Rembrandt)  ที่แทรกตัวปะปนกับร้านวัฟเฟิลและร้านช็อกโกเลตเป็นระยะ ๆ ถ้ามีเวลาแนะนำให้ไป The Musee Royaux des Beaux-Arts ( www.kmskb.be) ที่นี่จะว่าไปก็คล้ายกับ Tate ที่ลอนดอนเหมือนกันเพราะเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะ แต่ละสัปดาห์ก็จะมีงานศิลปะวนเวียนมาให้ได้ชมกัน คงต้องเข้าไปเช็คในเว็บเพื่อดูตารางการจัดแสดงศิลปะ นอกจากทัวร์มิวเซียมแล้ว ขอแนะนำให้ไปชม อะโตเมียม ที่ตั้งตระหง่านเป็นสัญลักษณ์ของกรุงบรัสเซลส์ การเยียมชมอะโตเมียมตอนกลางวันและกลางคืนจะต่างกัน แต่โดยส่วนตัวคิดว่าอะโตเมียมจะสวยที่สุดหากไปตอนกลางคืน ถ้าไม่ขี้เหนียวก็ลองตีตั๋วเข้าไป อ่อ ที่นั้นมีร้านอาหารด้วย เหมาะสำหรับการไปพลอดรักและเหม่อมองวิวของกรุงบรัสเซลส์ยามค่ำคื่นได้ดีที่สุด…แค่สาธยายกรุงบรัสเซลส์ก็ปาเข้าไปครึ่งวันแล้ว เมืองอื่น ๆ ขอติดค้างไว้ก่อนแล้วกัน

 Until then,

Jeer® 

 หมอนุ่นบอกว่าอันดับแรกที่ต้องทำในการอนุบาลเบบี๋คือการกกไฟ เพราะแม่หมาส่วนใหญ่จะให้ความอบอุ่นแก่ลูก ๆ ไฟที่ใช้ควรจะเป็นโป๊ะไฟที่ใช้หลอด 100วัตต์ ที่ให้ความร้อนกว่าหลอดไฟขาว เพราะลูกหมาไม่ต่างอะไรกับเด็กทารกนัก นมแม่มีความสำคัญสุด ๆ เพราะอุดมไปด้วยภูมิคุ้มกันโดยธรรมชาติ แต่สำหรับกรณีนี้ การเลือกนมก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน ป๋าน็อตมาถึงบ้านพร้อมกับขวดนมและนมยี่ห้อ Lactol ที่มีขายที่คลีนิกหมอนุ่น ฉันเลยรีบจัดแจงต้มน้ำเพื่อชงนมทันที ด้วยความโง่ของตัวเองเป็นหลัก ฉันใส่น้ำต้มสุก (แบบสด ๆ ร้อน ๆ) ลงในขวดนมที่ล้างสะอาดแล้ว ผลที่ได้คือน้ำร้อนเกินไปที่จะชงนมเพราะคงลวกปากเบบี๋ ฉันฉลาดอีกแล้วเพราะกำลังเงื้อมมือไปเปิดก็อกน้ำประปา เพื่อนสาวทั้งสาม เอ๋ ป๋าน็อต หมอนุ่นที่กำลังจ้องจับผิดก็ร้องกันเสียงหลงว่าน้ำไม่สุกแบบนั้นจะเอามาชงนมได้อย่างไรเคอะ ฉันแก้ตัวเสียงอ่อยแบบน้ำขุ่น ๆ ว่าไม่น่าจะเป็นไรเพราะน้ำประปาเมืองไทยกินได้เลย…. 

หมอนุ่นบอกว่าสามารถใช้ นมแพะ เลี้ยงได้ แต่ฉันเคยไปเลือกซื้อดูแล้วเห็นว่า นมแพะที่มีขายตามเพ็ทช็อปแถวบ้านนั้นเป็นนมสำเร็จรูป เปิดแล้วต้องกินให้หมดทันที ราคาก็หลักร้อยคิดว่าไม่น่าคุ้ม เลยคิดว่าใช้เป็นนมผงน่าจะดีกว่า นม Lactol ราคาขายปลีก 340 บาท ราคาถือว่าแพงปานกลาง รสชาติไม่รู้ (แต่หมอที่คลีนิกหมอนุ่นบอกว่าหอมอร่อย) รู้แต่ว่าหาซื้อยากนิดนึง แต่ชงง่ายเพราะละลายง่าย กินง่าย อึสะดวก แรก ๆ มิลค์เหมือนแพ้นมเพราะอึพุ่งตลอด จนฉันกับน็อตจะเปลี่ยนให้มันชื่อ “ปิปโป้” ตามชื่อ ฟิลิปโป้ อินซากี คูนย์หน้าชาวอิตาเลียนเจ้าของฉายา “ศูนย์หน้าขี้พุ่ง” เพราะชอบพุ่งล้มเอาจุดโทษ แต่เพราะ Lactol หายาก แล้วใกล้หมดแถมเราไม่ได้ซื้อนมสำรองไว้เลยต้องซื้อ Prema Lac ที่มีขายที่โรงพยาบาลสัตว์ตรงพระนั่งเกล้ามาขัดตาทัพไว้ก่อน Prema Lac ราคาขายปลีกอยู่ที่ 120บาท ต่อถุง หน้าตาแพคเกจดูโอเคแต่ราคาถูกเกินจนกลัวว่าไม่เหมาะกับหมาเด็ก แต่หมอที่โรงพยาบาลนั้นบอกว่าใช้ได้ เราเลยลองให้กินดูผลปรากฎว่าทุกตัวเป็น “ปิปโป้” กันหมด….. 

การตามหานมที่ดีที่สุดยังไม่หยุดที่ Lactol หรือ Prema Lac คราวนี้ฉันตั้งใจว่าจะต้องหาซื้อ Esbilac สุดยอดนมที่สัตวแพทย์ (ที่หรู ๆ) เลือกใช้ มาให้เบบี๋ให้ได้เพราะประกอบไปด้วยสารอาหารที่มีประโยชน์สำหรับเบบี๋และที่สำคัญไม่มีส่วนประกอบที่ทำให้ท้องเสียง่ายด้วย สรุปแล้วคือเป็นนมสำหรับเจ้าของกระเป๋าหนักอย่างปารีส ฮิลตัน หรือโรงพยาบาลและคลีนิกย่านทองหล่อมักจะใช้กัน เรามาเจอ Esbilac ที่ร้าน มนูญเพทชอป ร้านขายของสำหรับสัตว์เลี้ยงแบบครบวงจร (อารมณ์คล้าย ๆ เซเว่นของสัตว์) ฉันหยิบกระป๋องนมออกมาจากชั้นวางด้วยใจระทึกเหมือนกับเวลาเจอรองเท้าดีไซน์ถูกใจอย่างไงอย่างงั้น ฉันสำรวจกระป๋องด้วยความใคร่รู้พลันตาก็ไปสะดุดที่ป้ายราคา 990 บาท เอ่อ..คงติดป้ายกลับหัว ฉันนึกในใจแล้วก็คิดได้ว่าถึงติดป้ายกลับหัวแล้วเลขศูนย์จะไปอยู่ข้างหน้าได้อย่างไร แล้วนมราคาแค่ 66บาทจะเป็นสุดยอดนมได้อย่างนั้นหรือ …

 เงิน 990 บาท ฉันสามารถซื้อเสื้อคอวีผ้าวูลแขนยาวที่ Zara ได้หนึ่งตัว (เพราะลดราคาจาก 1,390บาท) แต่เอาวะ เพื่อเบบี๋ที่น่าสงสาร ฉันจะยอมทุ่มทุน ทั้ง ๆ ที่ในตัวมีเงินสดแค่ห้าร้อยบาท ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะมีวันนี้ วันที่ควักเครดิตการ์ดมารูดค่านม Esbilac ราคา 990 และผ้าอ้อม อีกสามห่อ (255บาท) หันไปดูคนข้าง ๆ ที่จ่ายเงินที่เคาท์เตอร์เดียวกัน มีอาหารเม็ด แชมพูอาบน้ำ ฯลฯ เห็นรูดไปเกือบสองพันห้า เห็นหล่อนแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองตัวเองในอนาคตยังไงไม่รู้จึงรีบเบือนหน้าหนี 

ฉันกลับบ้านพร้อมเปิด Esbilac มาชงอย่างชื่นบาน ฉันให้เจ้าตัวโตอย่างเอสเพรสโซลองก่อน จ๊วบ ๆๆๆๆๆๆๆ เสียงดูดถี่และเมามัน สงสัยเบบี๋คงเอนจอยรสชาติของ Esbilac เหมือนเวลาที่ฉันได้ละเลียดฟัวกราส์ที่ห้อง ลอร์ด จิม ที่โอเรียนเต็ล เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที เอสเพรสโซยังดูดจ๊วบๆ จนกรามปูดโปน ทำไมนมไม่พร่องหว่า…กลายเป็นว่า Esbilac เข้มข้นจนไม่สามารถทะสุทะลวงจุกนมพลาสติกมาได้ ฉันเลยต้องทำการระเบิดหัวนมใหม่รวมทั้งแอบผสมน้ำลงไปอีกนิดให้มันจางลง สรุปว่าบ่ายนั้นฉันใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการให้นมเบบี๋ทั้งสาม

สไตล์การกินนมของเจ้าสามตัวนี้มันช่างต่างกันราวกับฟ้าและเหว เอสเพรสโซจะขี้โมโห และขี้หิวที่สุด หิวเมื่อไหร่ก็จะแหกปากร้องจนเจ้าแอ็กเกอร์ตกใจเห่าไปด้วย เอสเพรสโซ จะดูดจนน้ำมูกกระเด็น ประเด็นน้ำมูกกระเด็นนี่ทำให้ฉันกังวลจนกระทั่งต้องไปปรึกษาหมอว่ามันป่วยหรือเป็นหวัดหรือไม่จนได้บทสรุปว่า มันตะกละเกิน…ลาเต้ ดูเหมือนจะเป็นขวัญใจช่างภาพเพราะสีน้ำตาลสวย (จนน่าจะเป็นชาเย็นมากกว่ากาแฟ) ลาเต้มีลีลากินนมที่นุ่มนวล กินง่าย เลี้ยงง่าย หลับง่าย ประมาณว่าหลับได้แม้ว่าจุกนมจะคาปากอยู่ ส่วนมิลค์ น้องนุชสุดท้อง นอกจากจะขึ้นชื่อในเรื่องชอบพุ่งแล้ว ยังมีสไตล์การกินนมที่น่าหมั่นไส้ที่สุด มิลค์เป็นเบบี๋หัวสูงเพราะไม่กินนมเย็น ต้องนมอุ่น ๆ เท่านั้น แล้วจะมีสไตล์อิดออดก่อนกินนมทุกครั้ง จากแรก ๆ ที่จะให้กินเป็นตัวแรกเพราะเล็กสุด หลัง ๆ นี่มิลค์จะได้กินเป็นตัวสุดท้ายเพราะต้องใช้เวลาปล้ำกับมันนานสุด ถ้าไม่นับว่ามันละลายยากและราคาแพง Esbilac นี่ดีสมคำร่ำลือจริง ๆ เพราะเบบี๋ทุกตัวดูขับถ่ายเป็นมูสอ่อน ๆ เชียว และไม่มีอาการปู้ดป้าดให้เห็น แต่เนื่องด้วยอิฉันเบี้ยน้อยหอยน้อยเลยคิดว่า Lactol น่าจะเหมาะกับหมาพันธุ์  Walker (หรือที่พี่ป็อปว้าวเรียก Side way และพี่ดรีมเรียก Middle Road) อย่างเจ้าสามตัวนี้ที่สุด 

ลูกหมาสามตัวนี้กินจุเอาการ เพราะเฉลี่ยแล้วต้องเสียค่านมประมาณสัปดาห์ละหนึ่งกระป๋อง (ชงนมหนึ่งครั้ง ใช้นมผง10g ต่อน้ำ 60ml) ถ้าใช้ Lactol ก็ 340บาท บวกค่าผ้าอ้อมสองห่อ 170บาท ก็เท่ากับ ค่าใช้จ่ายตอนมีเบบี๋เพิ่มมาก็คือ 510 บาทต่อสัปดาห์ หนึ่งเดือนก็เท่ากับ 2,400 บาทต่อเดือน ซึ่งเท่ากับรองเท้ากากเพชร Red Ruby ลดราคา 30% จำนวนหนึ่งคู่ … โอววววว

สิบกว่าวันที่แล้ว จัมโบ้เอ เจ้าหมาสีขาว ทิ้งเบบี๋สามตัวไว้ให้ดูต่างหน้า ส่วนสาเหตุการลาจากโลกไปอย่างไม่มีวันกลับของมันไม่เป็นที่แน่ชัด หมอนุ่น สัตวแพทย์สาว บอกว่าอาจเป็นได้หลายอย่างตั้งแต่ร่างกายขาดกลูโคส เนื่องจากเสียเลือดมากตอนตกลูก (เจ้าเอ ออกลูกมา เจ็ดตัว แต่เหลือรอดมาจนบัดนาวแค่สามตัว) อาการป่วยของมันเริ่มมีให้เห็นตอนที่หลังคลอดลูกได้สองวัน เอดูตัวผอมผิดปกติ หายใจหอบ จากหอบน้อย ๆ แล้วจึงค่อย ๆ หอบมาก ๆ จนถึงวันที่สาม จึงชักกระตุกสิ้นใจ หรือไม่เจ้าเออาจจะออกลูกมาไม่หมดเพราะความผิดปกติของมดลูก ซึ่งมันก็เนื่องมาจากหม่อมแม่สุดที่รักของข้าพเจ้าชอบเอายาคุมกำเนิดที่ใช้สำหรับคนให้มันกิน ซึ่งเป็นการทำหมันแบบชั่วคราว (แบบผิด ๆ) มาสองสามปี แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่เป็นสุนัข ใคร ๆ ต่างยกย่องถึงคุณสมบัติที่ดีที่สุดคือความซื่อสัตย์ ซึ่งมันทำให้ฉันน้ำตารื้นทุกครั้งที่นึกถึงก็คือ ภาพเจ้าเอนั่งหอบตาละห้อยมองเจ้านายมันลงจากรถมาพร้อมกับหมอนุ่นที่หอบหิ้วกระติกเครื่องมือและน้ำเกลือที่จิ๊กมาจากโรงพยาบาล สิบกว่านาทีหลังจากที่หมอนุ่นเตรียมเครื่องมือรักษาเสร็จ หมอนุ่นบอกให้พ่อไปอุ้มเจ้าเอเพื่อมาฉีดน้ำเกลือและเตรียมเจาะเลือดไปตรวจ ฉันเองเพิ่งเดินกลับมาจากไปตามท่านแม่ที่ไปบอกให้ลุงข้างบ้านมาช่วยเป็นลูกมือเผื่อมันดิ้น ฉันมองภาพที่พ่ออุ้มเอแล้วก็นึกสงสัยว่าทำไมมันจึงยอมให้อุ้มแต่โดยดีไม่มีขัดขืน พอพ่อวางมันลง หมอนุ่นจัดแจงเอาเชือกรัดปาก เตรียมเข็มเพื่อฉีดน้ำเกลือ หมอนุ่นบอกว่ามันหยุดหายใจ ฉันแอบเห็นว่าฉี่มันเริ่มซึมออกมาจากปลายหาง หมอเอากำปั้นทุบที่ตรงแถวอกเพื่อปั๊มหัวใจ ปากก็ร้องเรียกเอ ๆ ๆ ๆ ซึ่งตอนนั้นทั้งพ่อและแม่ของฉันต่างก็ช่วยกันเรียกชื่อมันเผื่อจะช่วยรั้งมันไว้ได้บ้าง หมอนุ่นพยายามหาเส้นเลือดเพื่อที่จะฉีดน้ำเกลือ แต่ก็หาไม่เจอซึ่งนั่นก็แปลว่า เอมันหมดลมหายใจไปแล้วจริง ๆ ตั้งแต่มันชักได้ประมาณไม่เกินห้านาที ใคร ๆต่างบอกว่าเอมันคงรอจนเจ้านายทั้งสามคนมาครบแล้วจึงค่อย ๆ จากไปอย่างสงบ 

A: we will be missing you…

n     เอ เป็น ลูกของเจ้าเบคส์ (หรือที่พ่อกะแม่ชอบเรียกเพี้ยนเป็น เบิร์ด) ที่ถอดแบบมาจากเจ้าเบคส์เปี๊ยบไม่ว่าจะเป็นหน้าตาที่เหมือนสุด ๆ แล้วก็สีขาว (เหมือนสโนว์ และ เดอร์ตี้สโนว์ตอนมันไปคลุกฝุ่น) ที่เป็นเอกลักษณ์

n     เอ มีพี่น้องคลานตามกันมาอีกสองตัวชื่อ หางดาบ ที่ขี้อิจฉาสุด ๆ และ ลูกอม ที่รักสันโดษอมยอมมีเซ็กซ์กับหมาอื่นได้แต่ไม่ยอมมีลูกซักที มีงานอดิเรกคือนอนตากแดด

n     นอกจากเอจะเป็นแม่ของเบบี๋ทั้งสาม เอ ยังเป็น แม่ของ Agger (แอกเกอร์) เจ้าหมาเพศเมียโรคจิตอายุหนึ่งขวบที่ไม่ยอมให้ใครจับ นอกจากฉัน

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรที่น่าจดจำสักเท่าไหร่ ความน่าเบื่อขยายตัวปกคลุมตั้งแต่เช้าวันเสาร์จวบจนกระทั่งสามทุ่มของคืนวันอาทิตย์ เรารีบคว้ารีโมทมาจากมือน้องที่นั่งอ้าปากค้างฟังเชฟแรมซีย์รัวสบถใส่เหล่าเชฟฝึกหัดทั้งหลายที่ยืนเหงื่อแตกใน Hell ‘s Kitchen พลันกด ช่อง 61ที่กำลังจะถ่ายทอดฟุตบอลพรีเมียร์ลีก Sunday Night คู่ระหว่าง ลิเวอร์พูล และ ทอตแน่ม ฮอตสเปอร์ส ก่อนเกมเริ่ม คอมเมนเตเตอร์ชาวไทยสามคนนั่งหน้าสลอนวิพากษ์ระบบโรเทชั่นของ ราฟา กุนซือลิเวอร์พูลอย่างสนุกปากว่าเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ผลงานของทีมหงส์แดงย่ำแย่ในฤดูกาลนี้(ไม่เอ่ยถึงความเน่าของเจ้าซิสโซโก้ซักแอะ) โดยลืมไปว่าหงส์แดงยังไม่แพ้แม้แต่นัดเดียวในพรีเมียร์ลีก แล้วไม่วายทิ้งท้ายว่าลูกทีมไก่เดือยทองของมาร์ติน โยลคงจะได้สามแต้มกลับลอนดอนเป็นแน่

แล้วเสียงเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะเผลอเอารีโมทขว้างทีวี ทีมลิเวอร์พูลวันนี้ค่อนข้างจะฟูลทีม (ขาดก็แต่ขาประจำอย่าง แอกเกอร์ และ คุณชาย อลองโซ่ ที่ยังเจ็บอยู่) หงส์แดงขึ้นนำ 1-0 ด้วยลูกชาร์ตของ พระเอก เอวี เวโรนิน หลังจากนั้นก็มีจังหวะเสียว ๆ ที่น่าจะเป็นประตูอีกสองครั้ง จากลูกยิงของพี่เจิด เจอร์ราร์ดที่ชนเสา และลูกขลุกขลิกหน้าประตูที่น้องtomato แก้มแดง ทอเรส ใจกว้างทำชิ่งกับเวโรนินและพี่เจิดจนไม่ได้ประตู วินาทีนั้นฉันกับเพื่อนได้แต่นั่งทำตาปริบ ๆ ว่า เอาอีกแล้ว ดวงไม่มีอีกแล้ว สงสัยนัดนี้ไม่น่าที่จะชนะ แล้วก็จริงดังว่า ลิเวอร์พูลถูกตีเสมอในปลายครึ่งแรก และถูกนำ 1-2 ชนิดที่ทั้งนักเตะและคนดูยังไม่ได้ตั้งตัวในต้นครึ่งหลัง กล้องจับไปที่กุนซือสเปอร์สที่ดูจะโล่งอกกับผลการแข่งขันที่คาดว่าจะต่อขาเก้าอี้ผู้จัดการทีมนี้ไปได้อีกระยะหนึ่ง

นาฬิกาในสนามดำเนินไปถึงเลข 90 เสียงของเหล่าเดอะค็อปบนอัฒจรรย์ถูกกลบด้วยเสียงร้องและเสียงตบมือจากกลุ่มแฟนบอลไก่เดือยทอง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ txt เพื่อนที่ดูบอลอยู่อีกซีกโลกพร้อมทั้งโยนความผิดให้เขาว่าเป็นตัวหายนะของเกม มือก็กดปากก็รำพึงกับเจ้าเพื่อนคนเดิมที่นั่งดูบอลอยู่ข้าง ๆ

มิส J: “แกเชื่อในปาฏิหาริย์ไหม”

มิส Kn: “ไม่ว่ะ”

มิส J: “เฮ่ย”

 มิส J, มิส Kn: “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

พูดไม่ทันขาดคำ เจ้าแก้มแดง ทอเรสก็โขกลูกตีเสมอนาทีสุดท้ายก่อนที่ผู้ตัดสินที่สามจะขยับก้นอวบ ๆ ออกมาชูป้ายทดเวลาเจ็บ 3 นาที นานเท่าไหร่แล้วที่ทีมหงส์แดงไม่ได้ยิงลูกนาทีสุดท้ายแบบนี้ ทดเจ็บสามนาทีผ่านไปรวดเร็ว เราต่างโล่งอกที่ไม่แพ้คาบ้านเป็นครั้งที่สองในรอบสัปดาห์ คอมเมนเตเตอร์ทั้งสามกลับมาสู่หน้าจอทีวีพร้อมกับคำวิจารณ์เรื่องโรเทชั่นเดิม ๆ ที่น่าเบื่อ หากฉันเป็นแฟนสเปอร์ส์คงรู้สึกแย่ที่วันนี้อุตส่าห์มายันเสมอได้ ไม่ใช่เพราะทีมเล่นดีและวิ่งกันลืมตาย เพียงแต่เป็นความบกพร่องของระบบโรเทชั่นของป๋าราฟา

ฉันก็ได้แต่นับวันรอจนถึงปลายฤดูกาลเฉกเช่นฤดูกาลที่แล้ว ที่ระบบโรเทชั่นช่วยให้ขุมกำลังลิเวอร์พูลสดเหมือนขนมอบใหม่ไล่ล่าความเป็นเจ้ายุโรปก่อนที่จะแพ้ดวงให้เอซี มิลาน ……

once a red, always red…

 Jeer®

(El Nino my current prince, ชายในฝันล่าสุดในคอลเลคชั่น)

My Prince 

I believe that everyone have their own ‘prince’ or ‘princess’ to dream of. Some people they meet their ‘prince’ or ‘princess’ in a  very short time while some people spending almost their entire life searching for one or considering ‘what do they really want’. For me, my kind of prince changes as often as the fashion trends, and even from the number of men that I have met or been in intimate contact with. It goes like

I dream of a prince who comes with a good look.

But in reality…

He is good looking but he is not nice à he is nice but very average look à he is nice, average look but has no taste à he is not that nice, average look, his taste is also average à feel sick of it à Go Single

I spent almost 30years searching for my prince which I start to believe that he does not exist. I have been collecting pieces of what I like and dislike about a man and create a collection of a perfect man as followings.

-         He can be at any age, if he’s young he has to be mature but if he’s a lot older than me he has to feel as young as me.

-         I like foreigner. I found that Thai men are unfaithful. I can’t stand their ego and the way they are trying to dominate female. I’m not saying that foreigner is better than Thai men, individual preference, maybe?

-         Bright smile.

-         Nice and clean hands and feet.

-         Very intelligent and has an outstanding skill/talent or passionate in something such as traveling, football, photography.

-         Good taste, its not about how he matches shoes but it also includes good taste in music, book and movie.

-         A gentleman. No need to give me a bunch of flowers to show how much you adore me (but I don’t mind getting sometimes ), a hug now and  then would be nice.

-         Lively and optimistic.

-         A never ending love. Its difficult to find it these days when all the technology that created to minimize the world and get everybody connected very easily seems to get relationship shorten. You can use txt massage to send you love and you can also break up with someone through MSN very easily.

-         Etc

It’s quite a long list , I could go on and on if I have more time. Speaking of “my prince” I wonder if I ever think of trying to be anyone ‘princess’ more or less? If a definition of ‘Princess’ means being sweet and so skinny like a supermodel, then the answer should be no. In the world where ‘men’ and ‘women’ are equalized, I found that the numbers of single women are increasing. Is being single means being away from conflicts and pressure that come from having a relationship? Is it true that there is a prince out there with an unconditioned love?.

 ®jeer —–

ชายในฝัน

 เชื่อว่าใครหลายคนคงมีคนในฝันของตนเอง บางคนก็เจอคนๆ นั้นอย่างรวดเร็ว บางคนอาจใช้เวลาค่อนชีวิตตามหา หรือใครหลายคนอาจเสียเวลาค่อนชีวิตนั้นหมดไปกับการพินิจพิเคราะห์ว่าชายในฝันของตนเป็นอย่างไร ประมาณเหมือนกับรสนิยมความชอบเปลี่ยนไปตามจำนวนของชายหนุ่มที่เรียงรายเข้ามาให้คบหาดูใจ ซึ่งอาจคิดเป็นสมการได้ประมาณว่า

 ชายในฝันของนางสาว j คือหนุ่มหน้าตาดี แต่ในความเป็นจริงกลับได้ หนุ่มหน้าตาดี นิสัยแย่ à หนุ่มนิสัยดี  หน้าตาพอประมาณ àหนุ่มนิสัยดี หน้าตาพอประมาณแต่ ไม่มีรสนิยมด้านการแต่งตัว à หนุ่มนิสัยปานกลาง หน้าตาปานกลาง รสนิยมปานกลาง à เบื่อ à เป็นโสดดีกว่า   

นางสาว J ใช้เวลาเกือบสามสิบปีตามหาชายในฝัน (ที่ตอนนี้เริ่มเชื่อว่าไม่มีอยู่จริง)  หล่อนสะสมข้อมูลความชอบ และไม่ชอบในตัวผู้ชายทั้งหมดจนได้คุณสมบัติชายในฝันคร่าว ๆ ดังนี้ (ไม่ได้เรียงลำดับ) 

-         อายุไม่เกี่ยง หากเป็นเด็กหนุ่มต้องมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ หากเป็นหนุ่มใหญ่ต้องมีชีวิตชีว่าดุจเด็กหนุ่ม

-         ชาวต่างชาติ เพราะชายไทยส่วนใหญ่ที่เจอะเจอมาถ้าไม่เป็นคนเจ้าชุ้ก็มีแนวโน้มเป็นประเภทขี้อวดและชอบครอบงำความคิดผู้หญิง ไม่ได้บอกว่าชาวต่างชาติดีกว่า ไม่รู้จะอธิบายยังไง คงเหมือนกับที่ว่าทำไมชายไทยบางคนก็พิสมัยสาวหมวยเป็นพิเศษอย่างไร้เหตุผล

-         ฟันสะอาด

-         มือ เท้าสะอาด

-         ฉลาด มีความรอบรู้ มีทักษะอย่างใดอย่างหนึ่งอันโดดเด่น หรือมีความสนใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย หรือเรียกได้ว่ามี passion กับสิ่งที่ทำ เช่น ถ่ายภาพ ท่องเที่ยว etc

-         มีรสนิยมที่ดี ข้อนี้กว้างมาก รสนิยมที่ดีไม่ได้หมายถึงการแต่งกายเท่านั้น การเลือกอ่านหนังสือที่ดี การเลือกเสพหนังหรือเพลงก็รวมอยู่ด้วย

-         มีความเป็นสุภาพบุรุษ …ไม่ต้องมาถือกระเป๋าให้หรอก แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการเปิดประตูแล้วให้เราเดินก่อนนี่มันก็เป็นอะไรที่แมนมาก

-         โรแมนติก … อะไรที่ดูไม่โรแมนติกแต่สุดแสนจะโรแมนติกน่าจะทำให้ประทับใจกว่าอะไรที่มันเลี่ยน ๆ อย่าง  ดอกไม้ช่อโต หรือกุหลาบพลาสติก หรือพาไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนวันวาเลนไทน์ ทำไมจะต้องเอาตัวเองไปปะปนกับคู่รักอื่น ๆ แถมต้องจองคิวนาน จ่ายแพงกว่าอีก สิ่งที่โรแมนติกที่สุดที่บันทึกไว้ในคลังข้อมูลคืออ้อมกอดอันแสนอบอุ่นที่มาทุก ๆ สิบนาทีตลอดระยะเวลาหนึ่งชั่วโมงขณะต่อคิวรอขึ้นหอไอเฟลที่ปารีส และชอกโกแลตร้อนหนึ่งถ้วยที่อุตสาห์ไปต่อคิวซื้อให้มา

-         สดใสใจดี มองโลกในแง่ดี

-         มีความรัก ความเอื้ออาทร และความผูกพันที่ไม่มีวันหมดสิ้น ข้อนี้ยากหน่อย ไม่รู้ว่าเพราะเราอิงกับเทคโนโลยีที่อำนวยความสะดวกและย่อโลกให้เล็กลงอันนี้รึเปล่าที่มันมีส่วนให้ความสัมพันธ์สมัยนี้เกิดขึ้นได้ง่ายและจบลงได้อย่างรวดเร็ว บอกรักก็ใช้โทรศัพท์มือถือ ส่งความคิดถึงก็ใช้ SMS  เลิกกันก็ง่ายด้วย MSN 

ร่ายมายืดยาว แต่มันก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ถ้ามีเวลาเขียนอาจจะละเอียดถึงขั้นออกเป็นพอกเก็ตบุคได้หนึ่งเล่ม พูดถึงชายในฝันแล้วอดถามตัวเองไม่ได้ว่า ตัวเรานั้นเคยคิดที่ทำตัวให้เป็น “นางในฝัน” ของใครมากน้อยแค่ไหน ?หากนางในฝันหมายถึงผู้หญิงที่อ่อนหวาน น่ารัก ยกให้ผู้ชายเป็นช้างเท้าหน้า แล้วก็ผอมดุจซุเปอร์โมเดลยิ่งในยุคที่ผู้หญิงมีความสามารถทัดเทียมผู้ชายด้วยแล้ว ส่วนใหญ่มักจะตัดปัญหาของการเป็น“นางในฝัน” โดยการเป็นโสด เพื่อหลีกหนีปัญหาและความกดดันทั้งปวง แล้วก็รอว่าสักวันหนึ่งชายในฝันจะมาปรากฎกายตรงหน้าแล้วก็รักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข  ? 

®jeer

I wrote the song two hours before we met.

I didn\’t know your name or what you looked like yet.

Oh I could have stayed at home and gone to bed.

I could have gone to see a film instead.

You might have changed your mind and seen your friends life could have been very different then but something changed.

Do you believe that there\’s someone up above?
Does he have a timetable directing acts of love?

Why did I write this song on that day?

Why did you touch my hand and softly say.

Stop asking questions that don\’t matter anyway.

Just give us a kiss to celebrate here today something changed.

When we woke up that morning we had no way of knowing

that in a matter of hours we\’d change the way we were going. Where would I be now if we\’d never met.

Would I be singing this song to someone else instead I dunno but like you said something changed.

—

ฉันเขียนเพลงนี้ขึ้นมาสองชั่วโมงก่อนที่เราจะพบกัน
ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักชื่อหรือแม้กระทั่งว่าเธอหน้าตาอย่างไร
ที่จริงฉันควรจะอยู่บ้านแล้วก็เข้านอน
หรือไม่ก็ดูหนังด้วยซ้ำ
เธอเองก็อาจจะเปลี่ยนใจไปหาเพื่อนๆ ชีวิตเราก็คงต่างไปจากนี้ แต่แล้วมันก็เปลี่ยนไป
เธอเชื่อไหมว่าคงมีใครสักคนบนฟ้าเบื้องบน
แล้วเขาคนนั้นมีตารางที่คอยจัดแจงให้คนมารักกันไหม
ทำไมวันนั้นฉันถึงเขียนเพลงนี้ขึ้นมา
แล้วทำไมเธอถึงแตะมือฉันแล้วพูดเบา ๆ ว่า
“หยุดถามคำถามที่มันไม่เกี่ยวกัน….”
“….จูบฉันเพื่อฉลองการที่มีกันและกันในวันนี้ดีกว่า …เพราะบางสิ่งได้เปลี่ยนไป”
มันเหมือนกับเวลาที่เราตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เราไม่มีทางรู้เลยว่า
ในเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เราอาจจะเปลี่ยนหนทางที่จะไป
ฉันจะไปอยู่ที่ไหนในตอนนี้ถ้าหากเราไม่ได้เจอกัน
แล้ว ฉันจะร้องเพลงนี้ให้กับใครอื่นแทนรึเปล่า ฉันก็ไม่รู้ ….แต่เหมือนอย่างที่เธอพูด….บางสิ่งมันเปลี่ยนไปแล้ว ——

เพลง something changed ของ pulp เป็นหนึ่งในหลาย ๆ เพลงที่เรา เลือกเปิดฟังตอนเช้าระหว่างเดินทางมาทำงาน เนื้อหาที่แปลคร่าว ๆ ข้างบนก็คงจะบ่งบอกได้ว่าเนื้อหาของเพลงนั้นเป็นเพลงรัก เพลงนี้ไม่ใช่เพลงรักฟูมฟายที่พร่ำเพ้อแค่ ฉันรักเธออย่างโน้นอย่างนี้ แต่เป็นเพลงรักที่แฝงความโรแมนติกโดยการเล่าเหตุการณ์ชีวิตประจำวันของทั้งสองคนก่อนที่จะมาเจอกัน แล้วก็ “เปลี่ยน“ มารักกันในที่สุด แล้วถึงแม้จะอยู่ในห้วงความรัก ก็แอบอดที่จะตั้งคำถามต่าง ๆ นานาไม่ได้ อย่างไรก็ดีสำหรับคนที่มีคู่รักอยู่แล้ว เวลาฟังเพลงนี้ก็คงจะแอบอมยิ้มคิดไปถึงวันที่เราได้เจอแฟนครั้งแรก หรือตอนที่เรารู้สึกว่าความรู้สึกเราได้เปลี่ยนไป

แต่ใช่ว่าเพลงนี้เหมาะสำหรับคนที่กำลังมีความรักอย่างเดียวเพราะเราคิดว่าเพลงนี้ก็เหมาะสำหรับ คนโสด หรือคนที่ผิดหวังกับความรัก คำว่า something changed มันแสดงให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลง สำหรับคนที่ผิดหวังกับความรัก ฟังนี้แล้วก็อยากให้มีกำลังใจว่า สักวันหนึ่งก็คงจะมีคนๆ นั้นเข้ามาในชีวิต อย่างน้อยเราคิดอย่างนั้นทุกครั้งที่เราฟังท่อนนี้   “Do you believe that there\’s someone up above? Does he have a timetable directing acts of love? “ (เธอเชื่อไหมว่าคงมีใครสักคนบนฟ้าเบื้องบน แล้วเขาคนนั้นมีตารางที่คอยจัดแจงให้คนมารักกันไหม)  เพียงแต่ว่ามันอาจจะขึ้นอยู่กับเวลาแล้วก็รูปแบบของความสัมพันธ์ ซึ่งอาจจะไม่ได้ออกมาแบบคู่รักเสมอไป

ทั้งนี้ทั้งนั้น ใครมีเพลงรักที่ชอบฟังบ่อย ๆ ก็มาบอกกล่าวกันบ้างนะคะ

Love is all around, actually

® jeer

ปล ลิงค์มิวสิควีดีโอเพลงนี้ เผื่อใครสนใจอยากฟัง http://www.youtube.com/watch?v=Skdjcv9Pbwo